เสียงเพลงจากงานคอนเสริต์ของคนคุ้นเคย
Happines is Indy 2 @ ลานกรวด
วงดนตรีมากมายและของพี่ชายคนรู้จัก
ส่วนพื้นที่ตรงนั้น ก็คุ้นเคยกันดี
...
ได้ยินเสียงคนรู้จักทักทายกัน
เหมือนเสียงลมหนาวเข้ามาทักทายตัว
ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวหรอก
เชียงใหม่น่ะ ลมหนาวทักทายกับทุกคนเสมอ
...
ผู้คนมากหน้าหลายตา
ไม่น้อยที่ฉันจะทักทาย
ยิ้มตาหยีกับรอยยิ้มที่ให้อย่างรู้จักกันดี
แต่วันนี้...
นอกเหนือจากตัวฉัน
เสื้อเขียว กำไลแดงและขอบตาสีดำแล้ว
มีอะไรที่ใคร ๆ เห็นอีกไหม?
...
ภาพแบบนี้เล่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ถามฉันหน่อย
ว่าการเสียใจ จำเป็นต้องร้องไห้เสมอหรือไม่?
ผู้คนมากมาย เดินไปเดินมา
เหลือเพียงแค่ฉันกับเขา
ที่เป็นภาพนิ่งอยู่ตรงนั้น
ตัวเขา ดูมีความสุขดี
เหลือเพียง
ตัวฉัน ทรมาณ
...
ตัวเองยังเหลือพื้นที่ของความสุขให้ตัวเองได้ยืนอยู่
ฤทธิ์แอลกอฮอลล์นั้นเล่า
ไยใครจะไปสนใจ
เสียงเพลงคลอเคล้า
สนุกเหลือเกิน
...
รู้สึกเสียใจและเสียดาย
ที่อยู่ไม่ถึงตอนจบของงาน
แต่ไม่มีใครเห็นฉัน
แย่แล้ว
เหลือเกินแล้ว
...
ลาก่อน
ความรัก
...
*-เขียนให้แตงโมววนะ จาก 301 ถึง 604
*-เพลงเพราะ ลมหนาว สายฝน หนีกันไม่ได้แล้ว
*-อารมณ์ดี
*-และรีบร้อน
