หลังโยนสัมภาระหลังจากการเดินย่ำ ปาย ราวอาทิตย์
เปิดประตูระเบียงหลังห้องที่คุ้นเคยและแสนคิดถึง
เท้าก้าวไปไกลแสนไกลแค่ไหน
สุดท้ายก็โหยหา..กลับมาพื้นที่ของตัวเองอยู่ดี
...
ฟ้าวันนี้ไม่ได้สวยนัก
ฉันไม่รู้ว่าควรจะจัดการกับตัวเองตอนนี้อย่างไร
ให้เรียกว่า..ดี
เลยได้เพียงแต่ปล่อยใจให้สบาย
ทิ้งสายตาไปให้ไกลสุดฟ้า
นั่งนิ่งริมระเบียงกับถ้วยชาอุ่น ๆ ในมือ
...เพียงลำพัง
...
ไม่ได้เหงานะ
แต่ก็ไม่ได้หมายความตัวเองจะมีความสุขมากเสียหน่อย
ไม่รู้ว่าตัวเองจะเป็นอะไรนักหนา
กับการพร่ำเพ้อ โหยหาความรักไม่รู้จักเป็นเวล่ำเวลาแบบนี้
ไม่เคยปฎิเสธการอยู่คนเดียว
แต่แบบนี้ก็เหลือทน
อยากรักสักคน ไม่มีเหตุผลให้...
ความรู้สึกเท่านั้นที่ฉันมีอยู่
"ยังอยากรักฉันอยู่ไหม?"
...
ระยะเวลานี้ รู้สึกเรื่องราวความรักของคนรอบตัวดูเลวร้ายกันนัก
: หนึ่งคน ตั้งใจรักเค้าไปแล้ว
โดยเพิ่งมารู้ทีหลังว่าเธอไม่ได้รักคนที่ไม่มีเจ้าของ
: หนึ่งคน ทรมาณกับความรักของคนใกล้ตัว
บอกจะตัดใจจนนับครั้งไม่ถ้วน
ความใกล้ชิดกันแบบนี้ ฉันว่ามันเรียกร้องน้ำตาจากเธอได้ง่ายเกินไป
: และอีกหนึ่ง รักกัน
แต่บอกใครไม่ได้ ด้วยเหตุผลบางอย่าง
ความรัก ออกแบบไม่ได้
...
ฟ้าวันนี้ไม่ได้สวยนัก
พาตัวเองลุกออกจากระเบียง
เปิดบทความที่พี่สาวคนคุ้นส่งให้จากแดนไกล
ตั้งใจอ่านจนจบ
ส่วนเรื่องราวความรักที่เลวร้ายของคนรอบตัว
ฉันขอรวมตัวเองไปด้วยแล้วกัน.
