เงยหน้ามองท้องฟ้าสีดำสนิท

เห็นพระจัทร์ที่ไม่เป็นเสี้ยว และไม่เต็มวง

ลอยหราอยู่ตรงกลางพื้นฟ้าพอดี

เหมือนฉันคืนนี้หรือเปล่า?

ดวงตาไม่เต็มไปด้วยอะไรสักอย่าง ไม่พอดี

เหม่อลอยใช่ไหม? ใครกัน?

เห็นแสงจากจันทร์ทาบมาตรงเหล็กระเบียง

แค่นี้..ก็สร้างความปวดร้าวได้อย่างมหาศาล

ฉันเป็นอะไรมากเลยใช่ไหม? เป็นเอามากเลย

คิดอยากบอกแสงจันทร์นั้น รวมกันเป็นตัวเขาได้ไหม?

ความคิดถึงที่ฉันมีมันมากเกินไป

ขอแค่กอดเดียว แล้วก็หายไปก็ได้

นะ-

พลันเสียงเพลงของเราที่ฉันเปิดทิ้งไว้ ดังขึ้นมา...

แสงจากจันทร์รึเปล่า? ที่เสกน้ำตาให้หล่นโรย

ยากเกินหยุดยั้ง

ความคิดถึงเช่นกัน...

ยากเกินหยุดแล้ว