เสกแสงจันทร์
posted on 02 Oct 2007 12:11 by narcissismเงยหน้ามองท้องฟ้าสีดำสนิท
เห็นพระจัทร์ที่ไม่เป็นเสี้ยว และไม่เต็มวง
ลอยหราอยู่ตรงกลางพื้นฟ้าพอดี
เหมือนฉันคืนนี้หรือเปล่า?
ดวงตาไม่เต็มไปด้วยอะไรสักอย่าง ไม่พอดี
เหม่อลอยใช่ไหม? ใครกัน?
เห็นแสงจากจันทร์ทาบมาตรงเหล็กระเบียง
แค่นี้..ก็สร้างความปวดร้าวได้อย่างมหาศาล
ฉันเป็นอะไรมากเลยใช่ไหม? เป็นเอามากเลย
คิดอยากบอกแสงจันทร์นั้น รวมกันเป็นตัวเขาได้ไหม?
ความคิดถึงที่ฉันมีมันมากเกินไป
ขอแค่กอดเดียว แล้วก็หายไปก็ได้
นะ-
พลันเสียงเพลงของเราที่ฉันเปิดทิ้งไว้ ดังขึ้นมา...
แสงจากจันทร์รึเปล่า? ที่เสกน้ำตาให้หล่นโรย
ยากเกินหยุดยั้ง
ความคิดถึงเช่นกัน...
ยากเกินหยุดแล้ว
ฉันเป็นเพียงสายลมที่เอาใจช่วยเธออยู่เสมอ
ถ้าเธอคิดถึงเขามากขนาดนั้น ก็อย่าโกหกตัวเองอีกเลย...เธอชอบเขาเข้าแล้วจริงๆ
เจ็บปวดเหมือนกันนะ
แต่ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอก ฉันแค่อยากเห็นเธอยิ้มได้อีกครั้ง
บอกเขาสิว่าเขากล้ายอมรับอย่างลูกผู้ชายรึเปล่า? กับความรู้สึกที่มีต่อเธอ
ถ้าเขากล้ายอมรับ ฉันก็ดีใจกับเธอด้วย
คนเราเดินได้ด้วยความจริง บินได้ด้วยความฝัน
ถ้าเขากลับมาเดินอยู่บนความเป็นจริงและจะไม่ทอดทิ้งให้เธอเสียใจ
...ฉันก็คงจากไปอย่างไม่ต้องห่วงอะไรเธออีก
"เจอกัน"
#1 By พี่เชษฐ์ (202.28.27.6 /10.5.1.109) on 2007-10-02 13:23