Open Daily เปิด 24 ชม.

มีเรื่องราวที่เป็นเหมือนฝันร้ายผูกติดอยู่กับตัวเองมาตลอด

ตอนนี้ตื่นแล้ว...

ตื่นมาโดยพบว่าใครหนึ่งคนที่เข้ามาผูกพันกับเราในช่วงเวลาหนึ่งนั้น

ความเป็นจริงแล้วเราไม่รู้จักกันเลย

คนตรงหน้านี้คือใครกัน? เรารู้จักกันเมื่อไหร่

ปล่อยผ่านเรื่องราวของความรู้สึกให้ไหลไปกับน้ำตา

เป็นผู้หญิงหนึ่งคนที่ยังรักษาสภาพของตัวเองไว้ได้

นอนร้องไห้หลับไปหลายคืนติดกัน รอยน้ำตายังเปื้อนหมอนอยู่ไม่จาง

ส่องกระจกเจอคนตรงหน้า ตาบวมโตเหมือนปลาทอง

คิดในใจ...หากความจำสั้นเป็นปลาทองก็ดีสินะ

จะได้ลืมเรื่องราวร้าย ๆ ไปได้ในไม่กี่กระพริบตา

หากความจริงที่เกิดขึ้นตอนนี้เป็นเหมือนฝันจริง

เป็นเช่นนั้น ฉันก็ตื่นแล้วหล่ะ...

ตื่นโดยถูกปลุกจากคนหลายคน หลายคนที่มองฉันมาตลอด

เป็นห่วงอาการ เป็นห่วงฉัน และอยากจูงมือฉันให้ผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้

ความจริงโหดร้ายเกินรับไหว

แต่ไม่เคยหนีพ้น...

ความเศร้าและอารมณ์สับสนที่เดินกันให้วุ่นวายอยู่ในหัวใจฉัน

และคำเชื้อเชิญของกลุ่มเพื่อน

ใช่หล่ะ...เครื่องดื่มแอลกอฮอลล์ไม่ใช่คำตอบของเรื่องทั้งหมด

แต่ใครบางคนในคืนนั้นว่าไว้..

"ไม่ใช่คำตอบ แต่ก็ทำให้ลืมคำถาม"

แก้วแล้วแก้วเล่าอย่างไม่มีใครห้าม

ทั้ง ๆ ที่ทุกครั้งฉันเป็นเพียงคนเดียวที่กินแต่บรรยากาศ โดยไม่แตะแอลกอฮอลล์

แต่คราวนี้ดูสีของมันจะสวยเป็นพิเศษ

สวยเหมือนผู้หญิงสักคนที่ทาขอบตาสีดำ แล้วเอาแต่เต้น ๆ ๆ

พลิ้วไหวไปตามจังหวะดนตรีไม่มีหยุด

ยิ้มหวานกริ่มด้วยฤทธิ์แอลกอฮอลล์

มีเสน่ห์ แววตาเชื้อเชิญเป็นพิเศษ

นั่นฉันนี่ เหมือนฉันในคืนนั้น...

ลืมไปได้ชั่วคราว ชั่วคืน

ลืมตาตื่นเจอความจริง...

ถึงจะโหดร้าย แต่หากต้องยอมรับ

เท่านั้น---

ป.ล. ขอบคุณทุกคนที่อยู่ในคืนนั้น และเย็นวันนี้

ปลุกก้านให้ตื่นจากฝันร้ายเสียที

"อย่าปล่อยมือก้านนะ..."

ตอนนี้เรื่องจริงที่เกิดขึ้นลดความรู้สึกให้เหลือน้อยซะจนจะไม่มีอยู่แล้ว

เหนื่อยยังไม่หาย

และตายังบวมอยู่...