ลานกรวด
posted on 23 Jun 2007 16:32 by narcissismร้าน "ลานกรวด" @ Chiang Mai
ครั้งแรกก้าว บรรรยากาศกินขาดร้านไหน ๆ
คนที่มาด้วยก็กินใจ เกินใครอีกหลายคน
อย่าว่าเลย...
เรื่องบางเรื่องที่มันติดอยู่ที่ตรงหัวใจ
ดูเหมือนเป็นเรื่องเล็ก ๆ แต่ก็สะบัดออกไปไม่ได้สักที
เครื่องดื่มแอลกอฮอลล์ที่สีสวยเหมือนแสงไฟในร้าน
ถูกรินผ่านมือใครสักคน ให้ส่งตรงถึงมือฉัน
แก้วแล้วแก้วเล่า เข้าปากโดยไม่มีการคัดค้านจากเจ้าตัว
ยิ่งเวลาพ้นผ่าน คนอย่างฉันก็ยิ่งเริ่มซึบซามความสนานมากขึ้นเท่านั้น
ยิ้มหวาน เดินไปทั่ว
....ได้ไม่นาน
เริ่มไม่ไหว เดินไปร้องไห้อยู่กับไหล่ใครสักคน ปากพร่ำเพ้อพูดเรื่องราวที่เก็บกดเอาไว้
ใครสักคนบีบมือไว้ ปากบอกคำความหมายว่าไม่เป็นไร
ฉันยังมีเขาอยู่ เขายังอยู่
แค่เพียงมือใหญ่ลูบหัวเบา ๆ แค่เพียงมือนั้นเช็ดหยดน้ำตา
คนร้องก็เงียบเสียงลงในทันที
: : : : : : : : : :
เช้าตื่น
ฤทธิ์แอลกอฮอลล์เมื่อคืนยังไม่หนีไปไหน
รู้สึกมึน ๆ แต่ก็ยังไหว สบายดี
และรู้สึกสบายใจ เอาแต่รู้สึกแบบนั้น
คิดไม่ค่อยออกว่าเมื่อคืนแผลงฤทธิ์อะไรไว้บ้าง
จำได้เท่านั้น...
คิดออกได้อีกอย่าง ว่ากดโทรศัพท์ออกหาคนรักเก่า
พูดในสิ่งที่ไม่เคยบอก ถามในสิ่งที่อยากได้คำตอบ
จำไม่ได้หรอกว่าอีกฝ่ายนึงตอบมาว่าอย่างไร
แต่ก็ร้องไห้กับคำตอบนั้นเงียบ ๆ ไง....
: : : : : : : : : : : : : : : : : : :: :
นิสัยไม่ดีเลยเน๊อะ...
แต่ทำไงได้ล่ะ
ก็...มันไม่มีข้อแม้ในหัวใจตัวเองนี่นา
#1 By คนกวาดใบไม้หลังเอ 4 on 2007-06-23 18:46