Open Daily เปิด 24 ชม.

ฉันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยความหนักที่หัวเข้าขั้นรุนแรง สายตายังปรับกับภาพตรงหน้าได้ไม่ค่อยชัดเจนนัก แสงสว่างจากโทรทัศน์เก่าๆ เป็นแหล่งกำเนิดแสงเดียวที่มีในห้องนี้ หากใช้เวลาไม่นาน...ฉันก็สามารถมองเห็นสภาพรอบ ๆ ได้ชัดเจน นอกจากตัวฉันแล้ว ก็มีเพียงโทรทัศน์เก่าๆ เครื่องตรงหน้าเท่านั้น ที่คงจะบอกไม่ได้เหมือนกัน ว่าเรานั้นต่างมาอยู่ในห้องนี้ได้อย่างไร หากเป็นเช่นนั้น ความทรงจำสุดท้ายของฉันหายไปไหน? นั่นดูจะเกินแรงน้อย ๆ ที่ฉันมีอยู่จะออกตามหา
ฉันประเมินดูสภาพรอบ ๆ ห้อง ห้องนี้ถูกสร้างขึ้นด้วยปูนหยาบ ๆ ก่อขึ้นมาเป็นกำแพง ห่างจากตัวฉันไปไม่เกินด้านละราวๆ 3 ก้าวเท่านั้นเอง แปลกใจ..ที่มันกลับไม่มีทางเข้าออกใด ๆ ทั้งสิ้น หากก่อนที่ฉันจะได้คิดหาถึงคำตอบว่าทางไหนที่นำพาฉันเข้ามาในพื้นที่นี้ เสียงฮัมเบา ๆ ก็ดังออกมาจากโทรทัศน์เครื่องนั้น ค่อยๆดัง แล้วก็หยุด ฉับพลันภาพในจอก็เปลี่ยนเป็นคล้ายกับภาพยนตร์แอ๊คชั่น ออกตามหาคนร้ายอะไรทำนองนั้น เมื่อเรื่องดำเนินไปได้สักพัก ฉันเห็นได้ว่า (ที่ฉันคิดว่าเป็น)ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ใช่แอ็คชั่นอย่างเดียวกลับกลายป็นหนังดราม่าด้วยซ้ำ ตัวละครแต่ละตัวมีพื้นหลังที่น่าสนใจหรือน่าเบื่อต่างกันไปในแต่ละตัว เรื่องราวเหล่านั้นถูกตีแผ่ออกมาให้เห็นชัด ๆ อยู่ตรงหน้าฉัน หนังเรื่องนี้ดูคล้ายว่าจะไม่มีตอนจบด้วยซ้ำไป น่าจะเป็นเวลาสักพักนึงแล้ว คิดจริง ๆ อาจราวๆ 4-5 ชั่วโมง ที่ฉันและหนังเรื่องนี้ถูก"เปิด"เล่นไปพร้อม ๆ กัน แต่ความรู้สึกจริงๆกลับเหมือนแค่ชั่วกระพริบตาเท่านั้น ฉันเหลือบตามองหน้าจอทีวี เห็นคำว่า last scene อยู่บนนั้น ไม่รู้ว่ามันขึ้นอย่างนี้มานานเท่าไหร่แล้ว พลันภาพก็เปลี่ยนไปเป็น ผู้ชายต่างชาติลักษณะดุดันหนึ่งคน ที่ในมือมีกระบอกปืนยกขึ้นมาในระดับสายตา ปากกระบอกปืนหันมาทางฉันเหมือนว่าเราจะสบตากัน สายตานั้นมันบรรจุความรู้สึกไว้มากมายเกินไป โกรธแค้น ชิงชังระคนความไม่เข้าใจอยู่ในนั้น ปากเขาพร่ำพูดอะไรสักอย่าง ที่ฟังไม่ได้ศัพท์ หน้าตาเริ่มบูดเบี้ยวเพราะปริมาณความรู้สึกที่มีอยู่เริ่มล้นทะลักออกมา ดูเหมือนว่าเขาจะตะโกนดังขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับสบตาฉันผ่านหน้าจอตลอดเวลา โดยไม่ลดระดับของกระบอกปืนลงแม้แต่เซนฯเดียว

ปัง!

เสียงดังทำเอาฉันสะดุ้ง หากแต่จะทันได้หาย กลับรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปพร้อมกับรอยเลือดบนเสื้อ ร่างของฉันล้มลงพื้น ลมหายใจแผ่วเบา อะไรกัน! สายตาเริ่มพร่าเลือน การหายใจเริ่มติดขัด เงยหน้ามองโทรทัศน์เครื่องนั้น พลันภาพบนจอก็ดับลงไปพร้อมลมหายใจของฉันในทันที

อะโล้ฮ่า หน้าร้อน

เวลาที่คนเราดูหนังสักเรื่อง เมื่อจุดหนึ่งที่ถึงอาการ "อิน" ขึ้นมาจริง ๆ

สมมุติว่าเราดูโพไซดอน ในฉากที่จมน้ำ น้ำทะลักเข้ามาท่วม ๆ

เหมือนกับจะช่วยพระเอก-นางเอก กลั้นหายใจไปด้วยพร้อม ๆ กัน

หรือเอาอย่างง่ายๆ เช่นหากตัวเอกต้องตาย พลันน้ำอุ่น ๆ ก็รื้นขึ้นมาที่ตากันซะอย่างนั้น

เป็นหนึ่งบ่อจุดประกาย ให้เขียนเรื่องนี้ขึ้นมาค่ะ

===========================

สงกรานต์ เดย์ ...

ขอบคุณทุกคนที่มาสาดน้ำกันไว้นะคะ อาจจะกลับไปสาดช้าหน่อย

แต่จะไม่ให้พลาดสักคนแน่นอนค่ะ...

พี่โคบอลต์บูตินก้านติดไอดอลไว้ก่อนนะคะ ทำให้แน่ ๆ ค่ะ

แต่ขอเวลาไล่ล่าเรียบเรียงก่อน

ขอบคุณที่นึกถึงกันค่ะ

===========================

ใครไม่อยากเป็นชู้กับหมอ (คืออะไร? จิ้มอ่านได้จากเอนทรี่ที่แล้วค่ะ)

ดูแลตัวเองกันดีดีนะคะ

หน้าร้อน จะเป็นร้อนในรึเปล่า?

(เกี่ยวกันไหมเนี่ย?)