Open Daily เปิด 24 ชม.

นับวัน ยิ่งดูเหมือนวิ่งเร็วขึ้นทุกวัน

เหนื่อยเกินไปเสียแล้วสิ

บู๊ล้างผลาญกับชีวิตทุกวัน คล้ายกับหนังแอ๊คชั่นชุดใหญ่

จนวันก่อน...

วันที่เห็นเด็กหญิงกระโปรงฟูฟ่อง กับอมยิ้มสีหวานในมือ

ก็พาลจะงอแงเอาเสียบ้าง

อยากกลับไปเป็นเด็ก โหยหาปริมาณความสนานอย่างสุดใจ

อยากวิ่งเล่น อยากดูการ์ตูน อยากเล่นรถถัง - แต่งตัวตุ๊กตา

อยากใช้ชีวิตแบบนั้น แบบที่ผ่านมาแล้ว

อาจเป็นส่วนหนึ่งที่ใคร ๆ บอกฉัน ว่าอย่างฉันน่ะ บางทีก็ไม่ยอมโตเสียที

คงเป็นคราวของบางช่วงเวลาหล่ะมั้ง

ที่อยากหลีกหนีตัวเองที่เป็นอยู่ กลับไปวิ่งในสนามเด็กเล่นอีกครั้ง

เดี๋ยวสักพักก็คงกลับมา

กลับมาล้างผลาญกับความเป็นจริง ที่ถึงจะเหนื่อย

แต่เพื่อการดำรงชีวิตรอด ก็ต้องทำ..ถูกไหม

(ง่ะ พูดโอเว่อร์ไปไหมนี่)

งั้นบอย ตรัยอาจจะเข้าใจกันมากที่สุดในตอนนี้

ขอพื้นที่เล็ก ๆ ให้หน่อยได้ไหม ?

ไม่ต้องมากมาย

ขอแค่นิดเดียวจริง ๆ

เงียบ เงียบ เงียบ เงียบ เงียบ

การเสียสิ่งหนึ่งไปแล้ว ก็จะมีอีกสิ่งหนึ่งมาให้ คือสมดุลใช่ไหม

แต่ตัวเองกลับไม่รู้เลยว่า เสียอะไรไป

ถึงได้ความเหงากลับมาแบบนี้

ยัง...ยังไม่หายเหงาเสียที

เฮ่อ --- -- พอได้แล้วน่า

หากใครติดตามผลการลดแป้งและกินแต่ผักอยู่

ตอนนี้ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงแล้วนะ

แต่อาจไม่มากมาย

ขยับมันทั้งวันเลย ช่วยรณรงค์น่ะ

พรุ่งนี้จะไปซื้ออมยิ้มจูปาจุ๊บมากิน

เอาให้ฟันผุไปเลย