อัตราการเต้นคงที่
posted on 18 Jan 2007 23:20 by narcissismเย็นค่ำ วิ่งย่ำรอบสนามกว้าง
ถ้าตามปกติ ฉันและเพื่อนสาวจะวิ่งวันละ 4 รอบ
จนเมื่อวานนี่เอง ที่เราวิ่งด้วยปริมาณที่ผิดไป
7 รอบสนาม
ฉันเริ่มเหนื่อย เธอก็เหนื่อยไม่ต่างกัน
แต่เหมือนกับเครดิตนักกีฬาวิ่งอันดับ 1
ยังผูกติดอยู่ที่ขาเธอ
ฉันเห็นแล้ว จุดเริ่มที่จะเป็นจุดสิ้นสุดของรอบสุดท้าย
หน้าเริ่มแดง จังหวะการก้าวก็ช้าลงเรื่อย ๆ
แต่หนึ่งคำพูดที่หลุดออกมาจากเพื่อนสาว
มันไม่ได้ทำให้ฉันหยุดวิ่ง
แต่มันทำให้ฉันหันหลังกลับไปดูลู่วิ่งของชีวิตฉัน
"หายใจปกติดิแก อย่าหายใจผิดจังหวะ จะได้ไม่เหนื่อย"
แล้วเธอก็หายใจดัง ๆ ให้ฉันฟัง
ฉันก็หายใจ....ในจังหวะของฉัน
อาจจะไม่พร้อมกับเธอ แต่เราก็วิ่งไปด้วยกัน
สุดรอบสนาม
คืนนั้น - - -
ฉันนอนเล่นกับความคิดของตัวเอง
คิดถึงในคืนหนึ่ง ก่อนนอนที่เธอถามฉันว่า...
"เดี๋ยวนี้แกใส่ชุดนอนแบบนี้แล้วเหรอ?"
แบบที่เธอหมายความถึงคือ กางเกงขาเท่าเข่าสีสดกับเสื้อตัวใหญ่
ไม่ใช่เสื้อกล้ามสีแสบกับ boxer สีชมพูตัวเก่งของฉันเหมือนทุกคืน
นั่นสิ ตัวฉันเองยังไม่รู้สึกอะไรมากมายเลย
ไม่มีเหตุผลมาตอบคำถาม นอกจากคำว่า อยากใส่
มองกลับไป ใส่แบบนั้น ยังไงก็เป็นฉัน
ใส่แบบทุกวันนี้ ก็ยังเป็นฉัน
ที่เปลี่ยน....
อาจจะแค่จังหวะการเต้นของหัวใจในลู่วิ่งชีวิต
เท่านั้นเอง
บ่น บ่น บ่น
เหนื่อยมาก ๆ เลยช่วงนี้ หมดแรง
ถ้านักรบจะตายในสนามเพราะดาบของศัตรู
เราก็อาจจะตายในห้องประชุมด้วยสายตาของคนรับฟัง
เฮื้อก...
ขอโทษที่เบื่อ กับการสร้างภาพลักษณ์ที่ดีอันเป็นหน้าที่
การต้องเปิดปาก แลกวาทะในหัวข้อเดิม ๆ
หัวข้อเดียวกันติด 5 วันรวด
ครั้งหนึ่งเราเคยคิดว่าหมดวาระแล้วไม่ใช่เหรอ
ทำไมคนที่สมควรอยู่ในตำแหน่งนี้ยังเป็นเรา
และเรา เรา เรา
แต่เราจะเป็นนักรบ แล้วเราจะสู้ สู้จนตายในสนามนั่นแหละ
ถึงบางทีจะมีน้ำตาไหลเป็นเสียงสะอื้นให้ปลายสายได้ยิน
ปลายสายที่เป็นผู้หญิงที่รักที่สุด โดยได้คำตอบเกินคำใดในโลกกลับมา
"ถ้าตัวเป็นอย่างลูกยังไม่ตาย แล้วตัวแทนจะมีได้ยังไงกัน"
เอานะสู้...สู้
อาทิตย์หน้าอาจจะหายหน้าไปไกล
ลงใต้ค่ะ นครศรีธรรมราช ตรัง นครศรีธรรมราช ตรัง นครศรีธรรมราช
จะกลับไปกลับมาทำไม ไม่รู้คนขับรถเหมือนกัน
แต่งานนี้มีทริปเที่ยวพ่วงมาด้วย
เป็นอันพอให้อภัย
เตรียมตัวอยู่สักพัก
เหนื่อยนะ แต่ยังไงก็จะสู้
วิ่งไปได้ไง ระวังเป็นลมนะ
ฝันดีครับ
#1 By LiFe Room on 2007-01-19 02:26