Open Daily เปิด 24 ชม.

วันนี้เป็นอีกวันที่ผมจะได้ใช้เวลาร่วมกับเธอ
ชอบครับ
เวลาที่เราได้ใช้ร่วมกัน มันเหมือนไอหมอกตอนเช้า
รู้สึกเย็น ๆ สบาย
วันนี้กลับมีปริมาณความตื่นเต้นที่มากเกินพอดี
มากเกินไป
เสื้อยืดสกรีนลายที่ผมใส่มาวันนี้
ก็ฝีมือเธอเลือกนะครับ
ในมือผมมีกล้องคุณภาพพอสู้
ไว้ถ่ายรูป(กับ)เธอวันนี้ครับ
เธอบ่นว่าอยากมาถนนพระอาทิตย์
ตอนเธอซ้อนท้ายเวสป้าผมกลับบ้านเมื่อวันก่อน
ผมเออเองกับเธอว่าวันนี้ได้ไหม
เธอพยักหน้าหงึก ๆ 2 ที
ยอมรับว่าเธอดูเหมือนสิงโตทะเลยังไงอยู่
นัดเธอบ่าย 3 ครับ
แน่นอน เธอมาถึงตอน 4 โมงครึ่ง
ชินแล้วครับ 5 ปีที่คบกัน
เธอก็ยังเป็นแบบนี้
น่าน้อยใจไหมครับ ไม่รู้ทำไมถึงเป็นกับผมคนเดียว
เธอเดินมาตามทาง พร้อมกับหนังสือหนึ่งเล่มในมือ
นิสัยเธอเลย
ผมจำชื่อหนังสือไม่ได้ ที่เธอบ่นว่าสนุกหนักหนา
"ตัวเองไม่อ่านอีกแล้ว จะทำสถิติให้คนไทยอ่านหนังสือ
น้อยลงกว่า 6 บรรทัดหรือไง"
บ่น บ่น บ่น แบบนี้แหละครับ
ใส่เสื้อตัวเดิมที่ไปซื้อกับผมที่จตุจักรเมื่อ 2 เดือนก่อน
ผ้าพันคอที่มีขนเป็นจุก ๆ ก้อน ๆ ผืนนั้น
ผมบอกแล้วนะ ว่าใส่แล้วดูหน้าเหมือนหมีโพสต์เพท
แต่เรื่องแบบนี้ เธอไม่เคยเชื่อผมครับ
วันนี้มันเลยมาอยู่บนคอเธอ เอาเถอะครับ
ว่าแล้วเธอก็เดินมาแปะอยู่ตรงหน้าผม
ยื่นกระปุกวีต้า ที่มีดอกปีปอยู่ข้างใน
บอกว่าหน้าหนาว ไซนัสอย่างผม ดมไอ้นี่แล้วจะหาย
เธอบอกเธอจำได้ตอนทำรายงานตอนม.2
ไม่อยากเห็นผมเอาสลิ้งค์ฉีดยาเข้าไปในจมูกอีก
ทรมานแทน
(ตัวผมเองยังไม่เท่าไหร่เลย)
เธอเป็นคนแบบนี้แหละครับ
ตลกดี ทำเหมือนตัวเองไม่โตเสียที
ไม่แตะหนังสือพิมพ์
ทำงานเป็นบ้าเป็นหลัง บ้าพลังเป็นแรมโบ้ เกิร์ล
รู้จักเข้าสังคม ต่างกับคนถ่อยอย่างผมอย่างไรอยู่
เธอบอกนั่นมันไม่สำคัญ
น่าที่จะรักเหลือเกิน ซึ่งก็รักแล้วด้วยครับ
ผมลุกขึ้น แล้วเดินเคียงข้างเธอไป
ตามสันดานของผมครับ

เกี่ยวก้อย
แล้วค่อยจับมือ

เธอยิ้มหวานลอยหน้าลอยตามาให้
เธอลากผมไปริมสนามสีเขียว
ซื้อไอติมหวานเย็นมาสองอัน
นั่งจิ้มลงกับพื้น
คว้ากล้องผมไป ถ่ายเงาของเรา 2 คน
เงาที่เท่าไหร่แล้ว 64 หรือ 65
หลักฐานการใช้เวลาด้วยกันของเรา 2 คน
เธอเอาหัวพิงไหล่ผม นิสัยที่เธอชอบทำ
ตอนที่ลอย ๆ เขิน ๆ ไม่รู้ตัวเท่าไหร่
เอาปากเปื้อน ๆ เช็ดที่หัวไหล่ผม
แล้วอู้อี้บอกผมว่า
"เอ้าอั๊กอะเองอี้อูดไอโอกเอย"
ฟังออกไหมครับ
ฟังไม่ออก ผมก็ไม่บอกหรอกครับ
คำนี้จากปากเปื้อนวันนี้ของเธอ
ผมขอให้เป็นของผมคนเดียวเถอะครับ

...............................................................

จบ จบ จบ
ตอนนี้ถามว่าเราสบายดีไหม
ยังสบายดี
งานหนักตอนนี้ คือแทนที่บางคนด้วยความว่างเปล่า
ความว่างเปล่าเคยถูกเติมด้วย "เขา"
ถ้าวันนี้เขาไม่อยู่ ก็ต้องเติมความว่างเปล่ากลับไปเช่นเคย
หนักหน่อย แต่จะค่อย ๆ ทำ
ทำได้อยู่แล้ว
กลับบ้านไป บอกเพื่อน ๆ ว่า...
"ไม่ได้กลับบ้านมาตัดใจ แต่กลับมาตัดคนออกไปจากชีวิต"
ทำได้ อย่างไร้น้ำตาตกตามแรงโน้มโลก
ยืนยันว่ายังสบายดี
สมองต้องวุ่นกับตัวหนังสือ ในช่วงนี้
ปีใหม่คงหาความสุขเติมได้มากกว่านี้
ปีใหม่เราทุกวัน
เริ่มต้นสิ่งใหม่ๆ ทุกวัน
ก็ทุกคนนั่นแหละ
หยุดยาวคราวนี้ คงยิ้มได้หลายที..กับตัวเอง